Dwa czynniki geograficzne wywarły silny wpływ na rozwój starożytnej cywilizacji greckiej: góry i morze. Z jednej strony, granice naturalne podzieliły kraj na setki niezależnych państw-miast mających własne formy rządu. Z drugiej, sąsiedztwo morza sprawiło, że Hellenowie byli wspaniałymi podróżnikami i kupcami, dzięki czemu mogli wymieniać towary i idee z innymi ludami świata śródziemnomorskiego. Bliski Wschód i Egipt wywarły wpływ na powstanie wczesnych mitów greckich, które znalazły wyraz najpierw w poezji epickiej, a później w dramacie i wszystkich rodzajach sztuk plastycznych. Ziemia grecka obfitowała też w marmur i glinę, z których wznoszono świątynie oraz wykonywano rzeźby i ceramikę, stanowiące główne źródło naszych wyobrażeń na temat antycznej kultury tego kraju.

Greckie wybrzeża Morza Egejskiego widziały wykształcenie się pierwszych zaawansowanych europejskich cywilizacji – minojskiej oraz mykeńskiej. Wkrótce na Peloponezie i w dzisiejszej Grecji Środkowej, a także na wyspach Morza Jońskiego i Egejskiego wyrosło wiele państw-miast (polis), każde mające własny rząd i prawa. Miasta jednoczyły się z dwoma najważniejszymi – Atenami i Spartą aby odepchnąć wówczas najpotężniejszego wroga – Persów. Gdy odepchnięto wroga, pojawiły się pierwsze konflikty między polis, zakończone wojną peloponeską. W przeciągu jednego stulecia Grecy zostali zjednoczeni pod berłem Filipa II. Jednak Filip II miał wielu wrogów, i został zamordowany. Po jego śmierci władze nad grekami przejął jego syn Aleksander. Aleksander zwyciężył Persów ponownie, jednocząc Grecję z Bliskim Wschodem. Po śmierci przywódcy jego hellenistyczne imperium rozpadło się.

W 146 r. p.n.e. Półwysep Bałkański i wyspy greckie zostały zajęte przez Rzymian. Nie przerwało to rozwoju greckiej kultury, chociaż na długo przerwało polityczną niezależność regionu. Grecja stała się rzymską prowincją, a jej kultura stopniowo zaczęła wpływać na kulturę rzymską. Następnie od 395 jako część cesarstwa wschodniorzymskiego weszła w skład cesarstwa bizantyjskiego.

Kufonisi jest grecką niezamieszkaną wyspą położoną 4 km od wybrzeży Krety. Długość wyspy wynosi 6 km i około 5,5 km szerokości. Łączna powierzchnia wyspy wynosi 5,25 km². Na wyspie znajdują się ruiny starożytnego teatru oraz budynków, które pochodzą z czasów rzymskich. Wyspa nie posiada wielu atrakcji turystycznych z wyjątkiem ruin oraz łaźni. Podczas sezonu letniego na wyspę można dotrzeć za pomocą łodzi pływających z oddalonego o 18 km portu Makrygialos, znajdującego się na wyspie Kreta.

Rozpoczęty odmową uznania przez Grecję państwa o nazwie Republika Macedonii konflikt grecko–macedoński jest ważnym problemem greckiej polityki zagranicznej od roku 1992. Grecja była przeciwna używaniu nazwy Macedonia przez rząd w Skopju, argumentując to greckim pochodzeniem nazwy, która nie powinna być używana w odniesieniu do innego państwa.^[1]

Grecy obawiali się, że kraj o nazwie Macedonia graniczący z 3 greckimi regionami Macedonia Środkowa, Macedonia Zachodnia oraz Macedonia Wschodnia mógłby wzbudzić ruchy separatystyczne dążące do zjednoczenia kraju. Dyskusja doprowadziła do nałożenia na Macedonię przez Grecję embarga handlowego. Wysiłki ONZ, UE i Stanów Zjednoczonych doprowadziły do porozumienia w roku 1995. Macedonia zgodziła się być uznawana pod nazwą Była Jugosłowiańska Republika Macedonii (BJRM, znane angielskie skróty: The Former Yugoslav Republic of Macedonia , FYROM), zmieniła również część zapisów w konstytucji oraz flagę (gwiazda z Verginy została zastąpiona ośmioramiennym słońcem). W zamian Grecja zdjęła embargo.

Grecki roku jest kolejnych festiwali i imprez, z których niektóre są religijne, kulturalne niektórych, dla innych pretekst dobry kolana-up. Gynaikokratia w dniu 8 stycznia jest dzień odwrócenia w roli wsi w północnej Grecji. Kobiety spędzają dzień w kafeneia (kawiarnie) i innych ośrodkach społecznych, gdzie zwykle gromadzą się ludzie, podczas gdy mężczyzn pobyt w domu do prac domowych. Na sezon greckie karnawał trwa przez luty-marzec w ciągu trzech tygodni przed rozpoczęciem Wielkiego Postu, a funkcje Fancy Dress, feasting, tradycyjny taniec i ogólne zabawy. Wielkanoc jest najważniejszym festiwalem w Grecji, z zapalona świeca-procesje, feasting i pokazy sztucznych ogni. Nacisk kładzie się na zmartwychwstanie, a nie na Ukrzyżowanie, więc jest to radosny okazji. Istnieje wiele letnich festiwali w całym kraju, najbardziej znany jest Hellenic Festival (połowy czerwca do końca września), które gospodarze dramatu i muzyki w starożytnych teatrów.

Santorini jest piękna wyspą znajdującą się w południowej części kompleksu Cyklad. W XV wieku p.n.e doszło do wybuchu wulkany, który spowodował zatopienie środkowej części wyspy tworząc ogromny krater. Czarne plaże, urwiska otaczające krater, powykręcane, kolorowe kamienie i strome urwiska, wszystko to nadaje wyspie charakterystyczną indywidualności. Najlepszym produktem tego miejsca są tworzone tu wina, jedne z najlepszych na świecie i małe pomidorki, charakteryzujące się brakiem używania wody podczas ich uprawiania. Klimat jest lagodny i suchy. Podczas lata temperatura oscyluje w granicach 25 - 35 stopni. Stolica wyspy Santorini, Fira, przylega do krawędzi klifu, który jest w zasadzie obrzeżem krateru. Archeologiczne muzeum miasta zapchane jest znaleziskami z eskapad na Akrotiri. Santorini posiada cudowne plaże, stworzone przez wulkan, na których piasek jest czarny, czerwony lub biały , morze o niebieskiej głębi i krystaliczne powietrze.

Wpływ turystyki wyrobiło w wyspie Santorini samodzielność turystyczną odznaczająca się obfitością hoteli, sklepów i tawern. Jeżeli obejrzeliśmy juz kratery zwróćmy uwagę na miasta Fira, Oia, Imervovigli, Firostefani czy Akrotiri. Jako posiadające najlepsze plaże polecić trzeba Perissa, Kamari, Perivolos, Vlihada i Czerwoną Plażę.

Santorini połączone jest z Piraeusem, Thessalonikami, Kre

Narodowe Muzeum Archeologiczne (Patissíon 28; 5,75 €) słynie z niezrównanych skarbów sztuki cykladzkiej, minojskiej, mykeńskiej i klasycznej. Po prostu trzeba je odwiedzić – mimo nie najlepiej opracowanych informacji o poszczególnych eksponatach i niezbyt ciekawie urządzonych sal, zalicza się ono bowiem do 10 najważniejszych muzeów świata. Aby uchronić się przed przykrymi niespodziankami, lepiej przed wyjściem upewnić się co do aktualnych godzin otwarcia i przeznaczyć na zwiedzanie przynajmniej pół dnia, a najlepiej obejrzeć wszystko spokojnie w ciągu dwóch wizyt, inaczej można czuć się przytłoczonym nadmiarem wrażeń.

Główne działy muzeum poświęcone są czasom prehistorycznym (przede wszystkim kulturze mykeńskiej), rzeźbie od epoki archaicznej (VIII w. p.n.e.) po hellenistyczną (przełom III i II w. p.n.e.) i ceramice od stylu geometrycznego (IX w. p.n.e.) do końca IV w. n.e. Mniejsze, samodzielne zbiory obejmują przedmioty z brązu w salach 36-40, przepyszną biżuterię w sali nr 32 oraz fantastyczne freski z wyspy Thira (Santoryn) powstałe pod silnym wpływem minojskim w sali nr 48 na piętrze.

Od października 2002 r. muzeum będzie zamknięte. Do wiosny 2004 r. potrwają prace renowacyjne i modernizacyjne. Odrestaurowane zostanie m.in. pierwsze piętro muzeum, uszkodzone podczas silnego trzęsienia ziemi w 1999 r. W budynku będzie zainstalowana klimatyzacja. Muzeum otrzyma też, nieistniejące dotychczas, wyjścia alarmowe, a także podjazdy dla osób niepełnosprawnych.

Na wschód od drogi z Koryntu do Argos leży, wciśnięta między wzgórza, warowna cytadela Agamemnona w Mykenach (Mykínes). Jest to miejsce, które mogłoby stanowić scenerię greckich legend. Mykeny zostały odkryte w 1874 r. przez niemieckiego archeologa-amatora Heinricha Schliemanna (tego samego, który odnalazł ruiny Troi). Był on przekonany, że poezje Homera to nie fikcja, ale opis autentycznych miejsc i wydarzeń. Odkryte przez Schliemanna kunsztowne wyroby ze złota i wspaniała architektura grobów potwierdziły słowa Homera, że Mykeny były „miastem dobrze zbudowanym, obfitującym w złoto”. Pierwsze osady ludzkie istniały tu już w neolicie, ok. 3000 lat p.n.e. Rozwój Myken – a przede wszystkim cytadeli – przypada mniej więcej na okres od ok. 1600 do 1100 r. p.n.e. Okres ten zwany jest mykeńskim, przy czym termin ów stosuje się nie tylko do okolic miasta, ale całej cywilizacji później epoki brązu w południowej Grecji. Pozostałości archeologiczne w Mykenach zdumiewająco dobrze przystają do wydarzeń opisanych przez Homera, jeżeli traktować je jako poetycką opowieść o walkach dynastycznych, bądź – jak uważa obecnie większość naukowców – jako syntezę mitów pochodzących z różnych okresów historycznych. Budynki odkopane przez Schliemanna wskazują na istnienie osady już ok. 1950 r. p.n.e. Od ok. 1600 r. p.n.e. rozpoczął się okres rozkwitu, potem nastąpiły dwa okresy upadku – ok. 1200 i 1100 r. p.n.e. Miasto wprawdzie nadal istniało, ale zostało opuszczone przez ludność. Nie udało się przekonująco wytłumaczyć przyczyny upadku Myken. Wydaje się jednak, że decydującą rolę odegrały wojny między rywalizującymi królestwami. Walki nasilały się wraz z rozwojem cywilizacji w XIII w. p.n.e. Wykopaliska w Troi pozwoliły ustalić, że została ona złupiona – bardzo możliwe, że przez wojska pod dowództwem króla Myken – ok. 1240 r. p.n.e. Prawdopodobnie właśnie w tym okresie przebudowano twierdzę mykeńską. Waszym zdaniem BETA Zobacz komentarze Waszym zdaniem BETA (3) Forum Ulubieni Opcje Dodaj komentarz » Grecja-Mykeny Mozna cos zwiedzać w ciemno ale wolę obejrzec choć kilka ... ~kafka45 / 17.06.2003 16:30 brak [1] brak zdjęć!!!!! ~zbyszek / 08.05.2003 02:32 Szukaj: OK Waszym zdaniem: Jak pisać na forum? Zasady forum Publikowane komentarze sa prywatnymi opiniami użytkowników portalu. Onet.pl nie ponosi odpowiedzialności za treść opinii.

Kreta największa wyspa Grecji położona jest na granicy Morza Kreteńskiego i Śródziemnego, stanowiąc najbardziej wysunięty na południe przyczółek Europy. Ma 250 km długości i 15 do 60 km szerokości. Liczy sobie ponad 600 tys. mieszkańców i zajmuje powierzchnię ponad 8 tys. km2.

Stolicą Krety oraz największym miastem na wyspie (około 100 tys. mieszkańców) jest Heraklion. Cztery duże pasma górskie sprawiają, że krajobraz Krety jest niezwykle urozmaicony. U stóp gór rozciągają się żyzne niziny z gajami oliwnymi, winnicami i polami kukurydzianymi. Niziny przechodzą w płaskie równiny, skaliste wybrzeże i piaszczyste plaże.

W przeważającej część Grecji panuje klimat śródziemnomorski, różniący się nieznacznie w poszczególnych regionach. Na północy zimy są ostrzejsze, temperatury spadają w lutym nawet do minus 19°C. Na wschodzie klimat jest bardziej suchy. Okres bezdeszczowy w lecie trwa tutaj 5 miesięcy. Zachodnie wybrzeża nad Morzem Jońskim znajdują się w strefie oddziaływania klimatu o cechach atlantyckich.

Grecja zajmuje południową część Półwyspu Bałkańskiego, oblewają ją cztery morza: Jońskie, Egejskie, Kreteńskie i Trackie. Jest krajem górzystym o bardzo zróżnicowanej linii brzegowej, są tu zatoki, porty, wyspy i półwyspy. Do największych zatok należą: Patras, Koryncka i Salonicka. Największym półwyspem jest Peloponez, stanowiący 1/5 powierzchni kraju.

Najbardziej wysunięty punkt na zachód to Kerkira (Korfu), na wschód Rodos, największą wyspą jest Kreta, licząca 8372 km2 powierzchni. Druga pod względem wielkości jest Eubea (3653 km2), położona tak blisko lądu stałego, że jest z nim prawie stopiona. 4/5 obszaru kraju to tereny górzyste z tak znanymi górami jak Pindos, które zaczynają się od północy szczytem Smolikas (2637 m) i kończą na południu, na Parnasie. Innym, nie mniej znaczącym pasmem górskim jest Olimp, wraz z najwyższym szczytem Mitikas (2917 m).

Cała ludność Grecji to 10 mln. Większość mieszkańców to Grecy, a pozostali mieszkańcy to narody słowiańskie (głównie Bułgarzy) i Turcy. Językiem urzędowym jest greka, ale w miejscowościach turystycznych bez problemu można się porozumieć w języku angielskim, niemieckim i rosyjskim. Zdecydowana większość mieszkańców Grecji to wyznawcy prawosławia, w mniejszości pozostają katolicy i muzułmanie.

Krajobraz greckich wysp ze względu na białą zabudowę domów typową dla architektury Śródziemnomorza i skalistą powierzchnię z pozoru wydaje się być jednolity. Jednak kiedy przyjrzymy się mu bliżej okazuje się, że każda z wysp ma swój swoisty, indywidualny charakter i każda reprezentuje sobą coś oryginalnego. Odmienność wysp wynika z przebiegu ich historii, która kształtowała odmienne tradycje, zwyczaje. Grecja jest swoistą mozaiką kulturową, gdyż przez wieki przez tereny dzisiejszej Grecji przewijały się liczne plemiona i ludy – zarówno bałkańskie, jaki europejskie. Niewątpliwym jej atutem są liczne i dobrze zachowane zabytki od antycznych greckich i rzymskich budowli, poprzez średniowieczne, monumentalne bizantyńskie i romańskie twierdze, aż do tureckich meczetów.